De Tijd vliegt voorbij…

De tijd vliegt snel voorbij. We zijn nu meer dan zes maand na mijn winst in Bake Off Vlaanderen 2017.

Het was een drukke tijd. Ik was op de boekenbeurs, gaf workshops voor Miele en Libelle. Ik mocht links en rechts ook nog een interview weggeven.

Fantastisch om allemaal te mogen meemaken.

De drukte blijft duren. Ik wordt aan de mouw getrokken voor workshops bij verenigingen, kookwinkels maar ook voor teambuildingactiviteiten bij bedrijven. Zaken waar ik allemaal héél graag op in ga.

Door de drukte is mijn plan om deze blog verder uit te bouwen wat op de achtergrond verzeild geraakt. Ik wou graag recepten met jullie delen. Verslagen van workshop neerschrijven.

Dit allemaal combineren met een voltijds betrekking was echter moeilijk.

Mar geen nood. Vanaf dit najaar ga ik deeltijds werken en krijg ik wat meer tijd voor mijn bakactiviteiten.

Wil je me dus boeken voor workshops, teambuilding, het verzorgen van gebak, ijs of pralines voor je familiefeest het kan gerust.

Tot spoedig.

 

Hans

Post BAKE OFF drukte

Zo eventjes BAKE OFF winnen, het is een aanslag op je vrije tijd. Ik dacht dat de rust nu wat zou weer keren. Niets is minder waar.

Ik wordt op dit moment wat overstelpt met vragen. Hierdoor zo goed als geen tijd meer gevonden om iets te posten op mijn blog. Mijn excuses.

Ik vertoef zo vijf keer op de boekenbeurs. Signeren, op de foto gaan. Vermoeiend, maar héél leuk om te doen. Een praatje kunnen slaan met mensen die ook een passie hebben voor het bakken. Héérlijk.

Ik ben er nog vrijdag 3 november vanaf 19.00 uur. Om 21.00 uur ben ik te bewonderen inde spiegeltent. Ik wordt er omringd door toch wel de vrouwelijke fine fleur van het koken, Sandra Bekkari, Dagny Ross Asmundsdottier, Ellen Charlotte Marie, Ilse D’Hooge. We brengen onze lievelingsboeken mee met onze leukste inspirerende recepten. Niet te missen.

Zaterdag 4 november kan je me vinden op stand 420 bij Manteau van 15.00 tot 17.00 uur. Een laatste keer ben ik er op zaterdag 11 november van 13.00 tot 15.00 uur.

Ook nog in november ben ik gastheer bij Miele. Naar aanleiding van een wedstrijd mag ik er ook drie keer enthousiaste thuisbakkers vergasten op een workshop.

Op zondag 19 november zijn we met de drie finalisten te gast op de Libelle winterfair. We maken er om 15.30 leuke marsepeinsnoepjes.

Op vrijdag 22 december is er nog een boekvoorstelling, met proevertjes, in de bibliotheek te Nazareth.

Op zaterdag 9 december doen we een actie voor Music for life met alle deelnemers en de jury van Bake Off. Daar vertel ik een volgende keer meer over.

Ondertussen is mijn bakboek overal te koop. Een boek zowel voor beginners as gevorderden. Naast de werkstukken uit Bake Off heb ik ook veel haalbare recepten uitgewerkt waarbij ook de beginnende bakker zijn of haar gading kan vinden. En weet, je gebak hoeft er niet altijd perfect uit te zien. De smaak en de gezelligheid van het samen proeven, daar gaat het om.

Hans

De finale van Bake Off!!! Met nog drie kandidaten voor de titel van Beste Bake Off Bakker 2017.

Valerie en Alex, twee te duchten “tegenstanders”. Niemand van ons drie mag zich in deze aflevering ook maar één misstap permitteren.

De opdrachten zijn ook niet simpel. Maak drie verschillende petit fours, waarvan eentje met zelfgemaakte marsepein. De technische proef is dan een Scharzwald Kirschertoarte. En als klap op de vuurpijl, een bruidstaart in minstens drie etages.

Ik wou vandaag vooral tonen dat ik mijn plaats in de finale waard was. Meedoen voor de overwinning? Geen grijs haar op mijn hoofd die er aan dacht.

Opdracht één : drie verschillende petit fours. Om de nodige inspiratie en tips op te doen ben ik op bezoek geweest bij Sam van Bakkerij Bossu in Nazareth. We kwamen uit op een macarons met een mousse van witte chocolade, een mini daquise en een marsepeinsnoepje.

De macarons lukten aardig. Ook de vulling was eigenlijk op één twee drie klaar. Ze kon dus snel de koeling in om toch wat op te stijven. Om zeker te zijn dat op de tijd die we hadden de vulling zou zijn opgesteven had ik toch wat extra chocolade toegevoegd. Ook omdat we ervoor wel eens problemen hadden met de koeling. Vandaag was onze koelkast echter goed in vorm. Resultaat was dat mijn vulling te hard was geworden en ik ze dus niet meer kon spuiten. Noodscenario dan maar met een dot slagroom op de macaron. Mijn eerste gebakje viel dan ook niet echt in de smaak. De Daquise was goed gelukt. Maar ook hier toch een kleine misstap. Om zeker te zijn dat de chocolademousse perfect zou opstijven had ik een weinig gelatine toegevoegd. Herman tikte me hiervoor natuurlijk onmiddellijk op de vingers.

Mijn, in mijn ogen eenvoudig, marsepeinsnoepje oogstte dan wel succes. Het geheel had beter gekund. Ik dacht eentje niet goed, eentje degelijk en eentje héél goed. Ik had het gevoel dat het ook bij Valerie en Alex iets in die zin was.

De technische opdracht leek eerder simpel. Natuurlijk voor de finale was het recept echt beperkt. Een Duist gebak, dus dacht ik van de nodige slagroom te voorzien. Mijn biscuit zelf had wat luchtiger mogen zijn vond ik. De samenstelling was echter toch een beetje een vraagteken. Ik gokte op een laag biscuit, slagroom, biscuit, gebonden krieken, biscuit en dan afwerken met slagroom en chocoladeschilfers.

Volgens Herman bijna goed gegokt. Blijkbaar moet iedere tussenlaag slagroom en krieken bevatten. En ik was ook een beetje voorzichtig geweest met de kirsch.

Een tweede plaats was mijn deel.

Ik dacht dat na deze twee proeven we zowat op gelijke voet stonden. De bruidstaart zou dus de doorslag geven.

Ik had het iets anders aangepakt dan mijn medekandidaten. Geen stapeltaart maar vier losse taarten. Allemaal dezelfde basistaarten, maat toch anders afgewerkt. Er zat ook een verhaal achter. De vlinders als symbool voor de kriebels in de buik bij de eerste verliefdheid. Dan de gebroken kletskoppen, want soms gaat het in de relatie wat minder. Wit versierd met chocoladeplaatjes met hartjes, de liefde borrelt weer op. Bovenaan rood met vuurwerk in suiker.

We kregen vijf uur de tijd. Vijf uur van noeste arbeid en opperste concentratie. Vijf uur lijkt véél, maar vliegt zo voorbij. Ik was net op tijd klaar. Ik was zo opgelucht dat ik de opdracht had volbracht dat ik er echt emotioneel van werd. Zeker toen de ganse crew ons trakteerde op een warm applaus.

Dan was het wachten op de jurering. Spannend natuurlijk. De jury was vol lof over mijn taart. Veel verschillende technieken, een leuk verhaal…. Nu nog proeven. Eerst terug de stilte, dan nog een schepje proeven. Dan weet je het al, de smaken zitten goed. Ik kreeg echt lovende woorden.

Toen ik me omdraaide om terug naar mijn plaats te gaan besefte ik dat ik het er eigenlijk wel heel goed van af had gebracht. Misschien was ik zelfs niet kansloos.

Het wachten op de beslissing van de jury was dan ook eindeloos. We mochten onze taarten presenteren aan onze meegekomen familie en vrienden. Het deed echt deugd om iedereen te zien.

Dan werden we opgeroepen om het resultaat te aanhoren. Om de spanning nog wat op te drijven wou de regisseur verschillende  camerastandpunten uittesten.

Met trillende benen stonden we met ons drietjes op het verdict te wachten. Ik zag Wim iedereen in de ogen kijken. De winnaar van Bake Off Vlaanderen is…. Hans!!!!!!!

Ongelofelijk, ik win de Bake Off. Er aan begonnen voor de ervaring, voor het plezier, om het eens mee te maken. En nu mag ik met de titel naar huis.

Dit moet ik toch eventjes laten bezinken.

 

Hans

 

Halve finale

We starten vandaag met nog amper vier bakkers in de tent. Het geeft toch een beetje een lege indruk. De sfeer onder ons vier zit er wel nog altijd goed in. Iedereen beseft wel het belang van deze aflevering. De technische proef winnen, bakker van de week worden… Slechts één ding is belangrijk, de finale halen.

De eerste opdracht lijkt een makkie: maak een trifle. Eerste vraag natuurlijk, wat is een trifle? En hoe spreek je dit uit? Volgens Wikipedia is het een typisch Engels dessert bestaande uit een laagje cakestukjes, wat alcohol, vers fruit en een laag custard, opgediend in een glas. Eerste probleem, waar kan ik een echt trifle glas vinden? In een groothandel bij mij in de buurt hoorden ze het donderen in Londen. Gelukkig was er Anne Mie die me kon helpen. Voor mijn trifle vertrok ik van zomerse Italiaanse smaken. Cantucinikoekjes besprenkelend met limoncello, citroencake en mascarponemousse. Als fruit nam ik aardbeien, frambozen en blauwe bessen. En natuurlijk een authentieke Engelse lemon curd.

Ik bouwde mijn laagjes voorzichtig op. Zorgde voor afwisseling in smaken en kleuren. Apart zijn het allemaal lekkere dingen maar het geheel moet ook nog lekker zijn. De smaken moeten in evenwicht zijn, dat heb ik al meerdere malen gehoord van Herman en Regula.

Deze keer wou ik ook eens extra mijn best doen voor de afwerking. Ik bootste met braambessen, frambozen en dotjes slagroom de Engelse vlag na. Laat de jury maar komen!

In de eerste blik van Regula op mijn werkstuk zag ik haar oogjes al fonkelen. Het juiste glas, mooi gedefinieerde lagen én… de Engelse vlag. Onze jury ‘boorde’ dan hun lepel in mijn glas om zo alle smaken mee te krijgen. Het bleef even stil. Ondertussen weet ik al dat stilte meestal de aanloop is tot een compliment. Ook nu was de jury onder de indruk van het uitzicht én de smaak. En dan kwam voor mij een tweede hoogtepunt uit mijn Bake Off verhaal: Regula wenste me proficiat. Ik kreeg er zelfs een handshake bovenop. Ikzelf kreeg een smile van Schoten tot in Londen. Yes!!!!

De technische proef bleek een “ile flotante” te zijn. Mij niet echt onbekend, staat al lang op mijn bucket list om eens te maken. Het is een drijvend eilandje van eiwitschuim op een crème anglaise. Het eiwitschuim moet je koken in vanillemelk.

Probleem één: mijn eiwitbolletje viel steeds in mekaar. Te lang of te kort gekookt? Te weinig suiker gebruikt bleek dan achteraf. Ik had zoals het hoort, mijn suiker in drie kommetjes apart gezet. Je mag er niet alles in één keer onder kloppen om er een stevig schuim van te maken. En blijkbaar had ik (afgeleid door de Wim en de camera’s) vergeten van het derde potje er onder te kloppen. Daardoor was het te weinig stevig.

Probleem twee: ik dacht dat crème anglaise lopend moest zijn, een soort saus. Mis dus. Het moet ergens tussen saus en pudding zijn.

Resultaat van deze proef, laatste plaats. Daarnet had ik nog zo bejubeld, nu terug naar af…

De derde proef zou dus beslissend zijn. Een “croque-em-bouche”. Een typisch dessert voor op buffetten. Dit zijn kleine gevulde soesjes die worden gestapeld tot een kegelvorm. Bijkomende eis was dat het geheel op zichzelf moest staan, zonder hulpmiddelen en minimum 40cm hoog.

Ik koos voor drie vullingen. Telkens een crème patissière op smaak gebracht met respectievelijk earl grey thee, munt en witte chocolade. Beetje risicovol, vooral met de theesmaak. Hoe lang moet je die laten trekken?

De soesjes lukten aardig, de vulling was nu wel volledig afgekoeld. De smaak ervan zat goed.

Ik had goed geluisterd naar de aankondiging van Wim. Vooral omdat hij nogal de nadruk legde op “croque”, vrij vertaald “krak”. Daarom heb ik op het laatst nog mijn plan aangepast. In plaats van de soesjes af te werken met een gekleurde ganache volgens hun smaak zou ik ze afwerken met karamel. Die zou wél kraken in de mond. Een goede gok achteraf bekeken.

Werken met karamel is niet eenvoudig. Karamel is gloeiend heet. Anderzijds koelt hij snel af en moet dus regelmatig bijgewarmd worden met dan weer kans dat hij gaat verbranden. En van verbranden gesproken: mijn vingers hebben het ook geweten. De “medic” heeft op het einde van de proef meer dan zijn handen vol gehad om onze brandwonden te ‘blussen’.

De opbouw van mijn toren lukte tamelijk goed. Ik had wel de hoogte wat verkeerdelijk ingeschat. Ik was een beetje te vroeg gaan versmallen. Ik had het gelukkig tijdig gezien.

Omdat ik goed was opgeschoten had ik voldoende tijd over voor de afwerking. Veel gesponnen karameldraden en eetbare bloemen. Ik was tevreden met het resultaat. De jury blijkbaar ook. Enkel de soesjes met vulling van witte chocolade vonden ze wat minder.

Alexander had een toren gemaakt van reuze soezen, Valerie brak het hoogterecord binnen Bake Off. Hannelore had zich ergens wat misrekend in het aantal soesjes. Het werd een toren zonder top. Ook had ze wat te weinig vulling waardoor een paar soesjes niet werden opgevuld. En welke pikt de jury er dan natuurlijk juist uit….

Valerie werd, voor de tweede keer, bakker van de week. Ze glunderde terecht van kop tot teen. Pech voor Hannelore, haar kegel zonder top werd haar zwaar aangerekend.

Toen waren ze nog met drie. En straffer nog, ik ben er ook nog bij.

Wat overkomt me nu toch allemaal?

Ik ben al heel blij dat ik zover ben geraakt.

DE FINALE!!! Prik alvast woe. 18/10 in uw agenda.

Jij kijkt toch ook?

Hans

 

Halve finale – voorbeschouwing

Oef of oei, de halve finale bereikt van BAKE Off! Tot nu toe een ganse belevenis.

De halve finale, dat wil zeggen dat er nog één bakker afvalt vooraleer de finale met drie aanvangt. We zijn nog met twee mannen en twee vrouwen. Als pater familias van onze kleine bende, vertegenwoordiger van de oude garde, zal ik toch mijn beste beentje moeten voorzetten. Mijn drie kompanen hadden, gezien hun leeftijd even goed mijn kinderen kunnen zijn.

Zal de rijpe ervaring van een grijsaard het halen? Of eerder het enthousiasme van de jeugd? De nonchalance van Alex? Schudt Valerie iets “amazing” uit haar mouw? Misschien beslecht de West-Vlaamse sympathieke Hannelore alles in haar voordeel?

Er staan terug drie opdrachten op ons te wachten. De twee die we kunnen voorbereiden zijn nu ook niet mijn favoriete baksels. Heel eerlijk, nooit de intentie gehad om ze klaar te maken. Niet echt mijn ding dus.

Bij aanvang had ik wel altijd gezegd dat er twee afleveringen waren waarbij ik niet wou uitvallen. De eerste en de halve finale. De eerste aflevering heb ik goed overleefd. Wat nu?

Ik gun het de jeugd ten volle. Maar, ik voel met toch moreel verplicht om nog één keer alles te geven. Word ik geklopt, dan moet het op mijn waarde zijn.

Ik heb de statistiek wel een beetje tegen mij. De onpare afleveringen waren telkens diegene waar ik het zwakst in presteerde. Vorige week nog voor de derde keer de technische proef op mijn naam geschreven. Dan moet je toch iets kunnen. Nu ja, alle opdrachten zijn zo uiteenlopend. Ik heb ook niet het gevoel dat er iemand van ons er met kop en schouders uit steekt.

In de halve finale kan je tussen de bakgeuren door de finale al ruiken. Ook al begint het afgelegde traject zwaar te wegen en heb ik het gevoel dat ik op mijn spreekwoordelijke tandvlees zit, er nu uitgaan zou jammer zijn.

Wat denken jullie?

Afwachten en aftellen tot woensdag.

Hans

 

Europa boven?

Bij aanvang van Bake Off had ik nooit gedacht om ook nog voor aflevering zes een verslag te mogen maken. Vorige week heeft mijn lekkere en mooie spiegeltaart mij gered. Ik hoor het in mijn omgeving. Er moet gefocust worden van in het begin.

Ik kijk er niet echt naar uit. Zeker niet naar het spektakelstuk. Een Europees monument in koekjes. Koekjes bakken is niet moeilijk. Maar welk gebouw? En hoe doe je dat? Dus met meer dan een bang hart aan deze aflevering begonnen.

Eerste opdracht: een English Pie. Dat had ik nog nooit gemaakt. Ik wist wel uit mijn lessen Engels van vroeger dat dit bestond uit een deeg met een hartige vulling. Ik koos voor een vulling van vol-au-vent. Op internet (lang leve ‘www’) opgezocht hoe je een “hot water crust” deeg maakt. Ik gaf er natuurlijk een eigen twist aan door er ook wat Cheddar kaas in te verwerken. Omdat het deeg best warm wordt verwerkt heb ik, in tegenstelling tot mijn medekandidaten, eerst de vulling gemaakt want als je het deeg koud gaat uitrollen heb je veel kans dat het gaat scheuren. Ik heb het geheel laten bakken tot de korst goud geel van kleur was. Bij de jurering was ik eerst aan de beurt. Met een bang hart stond ik te wachten. Kon ik de jury gunstig stemmen? Het oordeel van Regula zou belangrijk zijn. Als het over de traditionele Engelse keuken gaat is zij toch wel een autoriteit. Ik was dus meer dan dolgelukkig toen ik goede commentaren kreeg. Goed begonnen, maar is dit ook half gewonnen?

De technische proef bleek een appelstrudel te zijn. Nog nooit gemaakt, dus dit wordt een beetje improviseren en terugvallen op mijn ervaring. De kunst is om het deeg zo dun mogelijk uit te rollen zonder dat het gaat scheuren. Om het goed elastisch te maken moet het dus goed gekneed worden en dan steeds verder en dunner uitrollen. Je doet dit best in verschillende stappen. Om het deeg straks goed te kunnen oprollen heb ik het dan op een handdoek gelegd. Voor de vulling had ik de appelstukjes wat voorgebakken. Iets wat volgens de jury niet echt nodig was. Alle ingrediënten mooi verspreidt op het deeg en dan met de hulp van de handdoek strak opgerold.  De baktijd was een beetje gokken.
Bij de jurering hoorde ik het al komen. Goed gedaan, mooie rol, lekkere smaak, goed gebakken. Ik was dan ook niet verwonderd dat mijn strudel als de beste werd uitgeroepen. Dat was dus al voor de derde keer dat ik de technische proef kon winnen!

Dag twee met het spektakelstuk. Ik had het in mijn hoofd gehaald om een Meteora klooster na te bouwen (een idee samen met dochter Sandra). Echtgenote Leen verklaarde me gek. En om eerlijk te zijn, achteraf zag ik het ook niet goed zitten. Sandra had als voorbereiding mij geholpen om eerst een maquette te maken thuis in karton. Het zag er mooi uit.

Een gebouw maken in koekjes is heel wat anders dan in karton zo bleek al snel. De jury had me nog gewaarschuwd. Kleef het niet aan mekaar met suikerpasta, maar met karamel. Ik wou niet luisteren en heb de gevolgen moeten dragen. Door het vocht in de suikerpasta werden mijn koekjes te slap. En ramp boven ramp, bleek dat mijn bodemplaat te broos was en dus brak. Ik moest mijn bouwwerk, of wat ervan over bleef, presenteren op mijn bakplaat. En dat kon de jury niet waarderen. Ze hadden toch nog de moed om van mijn koekjes te proeven. En die bleken dan wel heel lekker te zijn. Ik had een enorm risico genomen en het draaide dan nog slecht uit ook. Nu ja, de jury wou spektakel, en spektakel was er dus wel. Maar wel een beetje in de verkeerde richting.

Met meer dan een bang hart wachtte ik de eindjurering af. Hoe zwaar weegt het spektakelstuk door?
Sorry, Annemie, maar ik was dus blij dat ik jouw naam hoorde en niet de mijne. En proficiat aan onze Alexander. Soms chaotisch, maar immer goedlachs.
Oei, nu zijn we nog met vier. Op naar de halve finale waar nog eentje naar huis zal gaan vooraleer de finale aanvangt.

Het wordt nu toch wel echt spannend! Nog zeven keer slapen en we weten meer.

Jullie ook kijken?

 

Hans

Spiegeltje, spiegeltje,…

 

De Patisserieweek.

 

Deze week stonden er eclairs en spiegeltaart op het programma. Dit zou mijn ondergang worden. Eclairs zijn niet mijn ding. Een spiegeltaart had ik nog nooit gemaakt. Ik begon dus met weinig moed aan de opdrachten.

Mijn eclairs lukten nu wel. Tamelijk goed gevormd en toch wel wat gelijk van grootte. Normaal is een goede planning en organisatie mijn sterk punt. Nu wilde het niet echt vlotten. Mijn timing klopte niet, mijn keukenblad was precies te klein, overal rommel. Mijn pudding was ook niet echt glad.

Mijn vullingen waren onvoldoende afgekoeld waardoor de chocoladeplaatjes gingen smelten. De eclairs zelf werden ook slapjes door de warme pudding. Ze zagen er niet echt uit. Ik voelde het al. Dit wordt een slechte dag.

Als technische proef kwam er een Javanais uit de bus. Niet zo heel moeilijk. Thuis gebruik ik een rechthoekig kader om het gebak in te vormen. Nu moesten we het zonder doen. Hij moest voldoen aan strikte afmetingen en de laagjes moesten gelijk zijn. Mijn gebak was iets te klein, maar wel mooi gelijk gesneden. De ganache was dan weer een ramp. Te weinig room gebruikt om hem aan te maken. Het kan niet altijd bingo zijn, natuurlijk. Ik begon wel te vrezen voor een reis huiswaarts.

Op dag twee was er dan de spiegeltaart. Ik ben er heel relaxed aan begonnen. Een laagje amandelbiscuit, een laag vanillemousse, een laagje biscuit en dan een laag aardbeienmousse. Ten slotte overgoten met een rood wit gevlekte spiegel.

Op zich een vrij simpel gegeven. Eenvoudige smaken, al zeg ik het zelf. Om de spiegel goed te laten hechten moet de taart goed bevroren zijn. Het was dus een beetje psychologische oorlogsvoering onder de kandidaten. Wie begint eerst?

Ik had een vierkante taart gemaakt. De twee kleuren in de spiegel waren perfect door mekaar gevloeid. Het zag er uit als een blok roze marmer. De afwerking had ik ook strak gehouden.

Bij de presentatie was de jury vol lof. Originele vorm, mooie spiegel. Bij het proeven bleef het héél lang stil. Dan de bevrijding. Eenvoudige smaken, maar lekker! Toen ik terug aan mijn keukenblok kwam stond iedereen van de productie te drummen om toch maar te kunnen proeven van mijn lekkere taart.

Goed, als ik naar huis moet dan lag het wel aan de 1e dag.

Uiteindelijk was onze Boris diegene die huiswaarts keert, ondanks zijn bijna winst bij de Javanais. Ons groepje wordt steeds kleiner. Nog amper vijf bakkers. Onze tent begint toch stilaan leeg te lopen.

De weekwinst ging deze keer naar de oudste van de bende, ons Moeke Anne Mie.

Op naar volgende week.

Jij kijkt toch ook?

Hans

Begin je dag met een goed ontbijt…

Naar deze week keek ik echt uit. Werken met brooddeeg is echt wel mijn ding. Dus hier moest en zou ik toch wel iets laten zien.

Voor de eerste opdracht waren het koffiekoeken in gerezen bladerdeeg. Geen gemakkelijke opdracht. Bladerdeeg met de hand uitrollen is niet simpel. De korte tijd die we kregen maakte het nog wat moeilijker. Normaal maak ik het deeg de dag ervoor en laat ik het goed koud worden in de koelkast. Nu moest de klus geklaard worden op 3 en een half uur.

Ik maakte strengelkoeken met een vulling van ananas. Verder ook een doorhaalkoek met banketbakkersroom en chocoladehagelslag.

Ik was redelijk tevreden met het resultaat. Mijn koeken waren wat aan de kleine kant. Ik eet liever twee kleine dan één grote koek. De smaak zat goed. Herman vond het terecht jammer dat ik met ananas uit blik werkte. Inderdaad stom van mij.

In de namiddag was er de technische proef. Ik hoopte op een vlechtbrood. Ik had thuis uren geoefend in vier, vijf en zesvlechten. Groot was mijn frustratie toen Wim zei dat het speltcrackers waren.

Om de opdracht even te laten bezinken heb ik dan eerst de zaadjes die we kregen geroosterd. Ondertussen nagedacht hoe ik het zou aanpakken. Hoe zou Leen, mijn vrouw, ze graag hebben? Met veel zaadjes op de crackers natuurlijk.

Ik heb het deeg heel zorgvuldig uitgerold. Mooi uitgemeten om crackers van dezelfde grootte te krijgen. Uit ervaring wist ik dat zaadjes pas kleven nadat deeg goed nat is gemaakt. Ik heb de zaadjes ook wat aangedrukt. De tijd in de oven en de temperatuur was dan weer een gok.

Ze zagen er toch uit als crackers. Dat was een ganse geruststelling.

Bij de jurering hoorde ik enkel positieve dingen: gelijk van vorm, goed gebakken, veel zaadjes er op. Ik voelde het al, dit zat goed. Ik werd dan ook uitgeroepen tot winnaar van de technische proef.

Ons spektakelstuk moest een 3-D brood worden. Ik wou het vrij bescheiden houden. Een gevlochten mand uit twee soorten deeg. Een mandje om oudbakken brood bij de kippen te brengen en daarna hun eitjes mee te kunnen nemen. Een voorbeeld van circulaire economie, ruilhandel. Brood voor eitjes die ik dan kan gebruiken om een nieuw gebak op tafel te zetten. Ik zou ook een sleutel maken voor het kippenhok.

Als kleinzoon van een mandenvlechter wou ik toch tonen dat ik ook verzorgd kon werken.

Omdat het deeg eigenlijk lang moet bakken om stevig te zijn had ik ook afzonderlijke broodjes gebakken. Perfect opgebold en perfect gebakken. Omdat ik wat tijd overhad had ik nog vlug ovenkoekjes gebakken. Bleken dat deze de lievelingsbroodjes van Regula zijn. Met een kloppend hart ging ik naar de jury toe. Zouden ze mijn eenvoudig spektakelstuk kunnen waarderen? Een spannende stilte. En dan kwamen de complimenten. Mooi gevlochten, leuk verhaal, oog voor detail. De smaak van de broodjes was ook voortreffelijk!

Stiekem hoopte ik dat ik wel eens kon uitgeroepen worden tot beste bakker van de week. Dus was ik heel blij toen Wim mijn naam zei.

Jammer was natuurlijk dat Elena ons moest verlaten. Ze was een vat vol creativiteit, iets minder technisch. Het begint nu stilaan een wedstrijd te worden.

Op naar volgende week.

Jij kijkt toch ook?

Hans

Oeps-taartenweek

Dit moest een beetje mijn week worden. Brood, maar ook klassieke taarten zijn toch wel een beetje mijn ding. Ik diepte mijn oud recept voor bananentaart uit mijn archief. Voor het spektakelstuk zou ik mijn wereldberoemde chocoladetaart op tafel zetten.

Vol zelfvertrouwen trok ik dan ook naar de tent.

De bananentaart is eigenlijk ook een eenvoudig recept: zanddeeg blind bakken. Een vulling van crème patissière, opgeklopte room en witte chocolade. Afgewerkt met schijfjes banaan en een laagje afdekgelei. Ook simpele dingen kunnen verkeerd gaan. De afdekgelei wou om één of andere reden maar niet echt stollen. Hierdoor kwamen de schijfjes banaan wat bloot te staan aan de lucht en verloren ze toch een beetje van hun frisheid. De jury vond de smaak dan weer heel lekker. Een eenvoudig maar lekker taartje.

Als technische opdracht was er de fraisier. Blijkbaar voor de meeste van mijn collega’s onbekend. Gelukkig voor hen konden ze links en rechts wat rondkijken en stelen met de ogen. Ik wist wat een fraisier was. Vooral het typische uitzicht met halve aardbeien tegen de rand stond me duidelijk voor ogen. Ik zag de opdracht volledig zitten. Te veel zelfvertrouwen is ook niet goed natuurlijk. Iedereen weet dat je bij het maken van pudding het geheel goed moet laten doorkoken. De pudding moet een aantal keer goed “ploffen”. Waarom ik dit deze keer niet heb laten gebeuren is mij een raadsel. Resultaat: Herman stelde onmiddellijk een bloemige smaak vast. Stom van mij.

Voor de slotproef had ik mijn chocoladetaart met een cremeux van passievrucht voorzien. Dit was ook de taart waarmee ik één van de selectieproeven had doorstaan.

Ik zou de jury hier dus efkes van hun voetstuk blazen. Een chocolade amandelbiscuit met daarop een krokantje van melkchocolade, feuilletine en praliné. Dan chocolademousse met een schijf cremeux van passie. Overgoten met een ganache en afgewerkt met chocoladeplaatjes en tot slot, versierd met een strik in twee kleuren chocolade. Ook vandaag sloeg de vloek van de tent toe. Toen ik mijn taart uit de koelkast nam om de chocoladeplaatjes aan te brengen zag ik de bui al hangen. Ze was onvoldoende opgesteven. Was er iets mis met de gelatine? Hoe langer de taart er stond hoe meer ze in mekaar zakte. Ten onder gaan met mijn favoriete taart. Een schande!
De jury zag natuurlijk onmiddellijk dat er iets mis was. Ze proefden…, nog een hap… en nog een hap. Ijzige stilte. En dan toch een beetje verlossing. Een OEPS-taart die wel lekker was!

De bekendmaking van het resultaat was dan ook héél spannend. Ik was er niet echt gerust in. Een hele opluchting dat ik niet mijn naam hoorde. Alhoewel. Dirk was een beetje mijn buddy, het deed me wel iets dat hij eruit moest.

Beste taartenbakker van de week werd Hannelore. Terecht!

Volgende week is er de ontbijtweek.

Jij kijkt toch ook?

Hans

De koekjesweek

Wim keek er alvast heel erg naar uit. Hij staat natuurlijk aan de goeie kant van de desk, de proeverskant….

Ik wou iedereen verrassen met witte negerzoenen. Relatief eenvoudig te maken. Bodem van zanddeeg, beetje praliné en wat krokante schilfers, schuimvulling met koffiesmaak en gedompeld in witte chocolade. Om het wat mooier te maken had ik kleine kletskopjes gebakken om ze te versieren.

Waren het de zenuwen, de warmte in de tent, had ik “slechte benen”,  in ieder geval mijn witte chocolade raakte niet goed getempereerd. De negerzoenen waren dan ook niet echt knapperig. Een serieus minpunt natuurlijk met een topchocolatier in de jury. Gelukkig waren Regula en Herman héél enthousiast over de smaak. Ik was wel heel erg ontgoocheld. Ik had veel meer van mezelf verwacht op deze opdracht.

Als technische proef kregen we deze keer bokkepootjes te maken. 12 identieke bokkepootjes. Ik nam de tijd om het recept goed door te nemen en rustig mijn strategie te overdenken.  Een goede organisatie is de helft van het werk.

Ik probeerde echt rustig en zorgvuldig te werk te gaan. Twee lijntjes trekken op het bakpapier om de ‘pootjes’ even lang te maken. Mijn ervaring in het werken met een spuitzak kwam me goed van pas. Ik had de 24 halve pootjes mooi gelijkmatig kunnen spuiten. Goed bestrooid met amandelschilfers gingen ze de oven in. Ik gokte op een twaalftal minuten. De mokkavulling liep bijna verkeerd. De creme-au-beurre begon te schiften. Op zulke momenten kan enkel kalmte je redden. De botermassa lichtjes opwarmen en krachtig doorroeren brengt altijd redding.

De chocolade, om de uiteinden van de pootjes in te dompelen, had ik deze keer wel perfect kunnen tempereren. Ik was tevreden met het resultaat. De jury ook. Meer nog. Herman vond ze zelfs waard om in zijn winkel te liggen en omschreef ze zelfs als perfect. Een héél mooi compliment. Ik werd dan ook tot winnaar van de proef uitgeroepen.

Op dag twee stonden de macarons op het programma. Een gevreesde opdracht voor iedereen. Ook bij mij was de voorbereiding niet goed verlopen. Bij de eerste test leken mijn macarons eerder op pittabroodjes.
Vandaag lukten ze aardig. Iets te veel gebakken, maar met een mooie rand. De vulling vond de jury niet echt schitterend. Deze was blijkbaar ook te dun aangebracht. Ik wou een scene uitwerken met piraten. Het logo van één van onze jeugdverblijven, Midwester uit Koksijde, viel compleet tegen. Met mijn grove vingers proberen een fijne tekening op de al kleine macarons te zetten was dan toch niet zo een goed idee.

Greet, beste bakker van week één, had pech bij haar pain a la greque. Ook haar macarons ware niet van de beste. Blijkbaar een foutje gemaakt in de verhoudingen eiwit en amandelpoeder. Daardoor moesten we afscheid nemen van haar.

De weekoverwinning ging naar onze “jump in the field” Valerie. Het was haar van harte gegund.

Volgende week is er de taartenweek.

Jij kijkt toch ook…

Hans